Tuesday, April 24, 2012

'मिशन हरिश्चंद्र गड - 3'


आता जिथून जात होतो तो रस्ता एकदम मस्त होता म्हणजे सरळ आणि सावलीचा. डाव्या बाजूला मागे सांगितल्या प्रमाणे मोठा काळ्या दगडाचा डोंगर आणि उजव्या बाजूला खोल दरी. फार दिवसांनी अस कुठे फिरायला आलो होतो म्हणून चालता चालता चांगल्याच गप्पा रंगल्या होत्या आमच्या. विनोदने सांगितलेल्या एका इंजीनियरिंगच्या किस्स्यावर तर सगळे पोट धरून हसायला लागलो. तो म्हणजे इंजिनियरिंग मध्ये Drawing हा एक विषय असतो. त्यात आपल्या हाताने वेगवेगळी इंजिनियरिंग रिलेटेड चित्रे काढायची असतात. पण विनोदला भलताच कंटाळा ह्या गोष्टीचा. तो वेगळाच चोर मार्ग वापरायचा जो कोणत्याच शिक्षकाला आवडत नाही तो म्हणजे GT (ग्लास ट्रेसिंग ). यात ज्याने पहिले ते चित्र काढलेलं असत त्याचं ते drawing आणायचं आणि त्यावर आपला कोरा पेपर ठेवून फक्त ते कॉपी करायचं. मस्त short कट आहे हा. विनोदने कधीच स्वतःहून असं माप घेऊन त्या आकृत्या नाहीत काढल्या कायम हाच चोरीचा मार्ग वापरायचा आणि गम्मत म्हणजे त्याची आई आणि बहिण ह्या दोघेही त्याला फार मदत करायच्या ह्या कामात, बिच्याऱ्यांना वाटायचं आमचा पोरगा किती मेहनत घेतो आहे असं चित्र काढायला, पण खरा किस्सा तर वेगळाच असायचा. लई हसवलं विनोदने ह्यावर.

ह्या हसी मजाक मध्ये वेळ कसा जात होता काही कळत नव्हतं. भरपूर सरळ चालत थोडं वर वर पोहोचलो. डाव्या बाजूला वळालो. आता समोर एक कोरडा काळा खडक होता. खरतर तो एक धबधबा होता. खूप दिवस पाणी वाहून गेल्या नंतर जमिनी खालचा काळा खडक दिसायला लागतो ना तसाच होता हा. आमच्या उजव्या बाजूला खोल दरी होती म्हणजे पावसाळ्यात ह्या खडकावरून पाणी चांगलंच जोरात वाहत जाऊन खाली पडत असणार, डायरेक्ट जंगलात आणि पुढे नदीत रुपांतर होतं असणार. आता जिथे आम्ही उभे होतो तो जरा दरी सारखा भाग होता. म्हणजे डाव्या बाजूला डोंगर, समोर म्हणजे ह्या धबधब्या पलीकडे त्याला लागुनच दुसरा डोंगर होता आणि आमची वाट होती ती ह्या धबधब्याला धरून डाव्या बाजूला वर जायची. थोडी सरळ सपाट नदीची वाट आणि परत पुढे डोंगर दिसत होता. म्हणजे आम्हाला ह्या दोन डोंगरांमधून जायचं होतं. आता पाणी नसल्याने मजा वाटत होती त्या कोरड्या नदीतून चालायला पण पावसाळ्यात कसं होत असणार काय माहित?

मोकळ्या नदीतून चालतांना परत उन जाणवायला लागलं. त्या नदीच्या खाच खळग्यातून भरपूर सरळ चालत गेल्यावर समोर घनदाट जंगल दिसलं आणि त्यातूनच पुढे जाणारी पायवाट. आता नदी क्रॉस केली आणि जंगलातल्या पायवाटेला लागलो. अतिशय हिरवं गच्च जंगल होतं ते. थोडसं पुढे गेलो आणि थांबलो. सिग्नल वर लाल म्हणजे थांबा जसं आहे ना तसं विनोदच झालं होतं म्हणजे सावली आली आता थांबा. सगळे जन थांबलो. बसलो मस्त दाट सावली असलेल्या झाडाखाली.  मागून एक मुलगा येतांना दिसला. गावातलाच वाटत होता तो. तो जवळून जात असतांना त्याला सहज विचारलं कि अजून किती दूर आहे गड. तो म्हणाला कि जास्त नाही, २०-२५ मिनिटात येयीलच लगेच. आनंद वाटला. तो गडी पण आमच्या शेजारी येऊन बसला. त्याचं नाव होतं तुळशीराम. त्याचं वरती गडावर हॉटेल होतं. हा त्याचा नेहमीचा रस्ता. आता तो बसलाच होता शेजारी तर मग विचारली थोडी माहिती. तो पण एक एक किस्से सांगायला लागला. विनोदला बिबट्याच फारच भय वाटत होतं म्हणून पहिला प्रश्न बिबट्यावर.

बिबटे आहेत का रे इथे?

पहिले होते आता न्हायीत, पळून गेलेत

कुठे ?

रान डुकरांना घाबरून दुसऱ्या जंगलात .

आयला, असं कसं? रान डुक्कर इतके डेंजर असतात ?

अहो २००-२०० किलोच असतं १-१. डायरेक्ट फाडून टाकतात बिबट्यांना.

..गम्मतच आहे. हे तर अजिबात माहित नव्हतं. किती रानडुक्कर असतील इथे ?

२०-३० आहेत बघा.

अरे बापरे... मग कसले राहतात बिबटे इथे ..पळणारच ते.. असो.. अश्याच थोड्या गप्पा मारून आम्ही उठलो आणि निघालो वर. बऱ्याच गप्पा चालू होत्या म्हणजे आम्ही त्याला विचारल कि वर तुमच्या हॉटेल मध्ये काय काय असतं खाण्यासाठी? किती लोक येतात नेहमी? गर्दी कधी असते? वगैरे वगैरे. तुळशीराम सगळी माहिती देत होता म्हणजे सरबत, ताक भेटतं पिण्यासाठी. जेवण्यासाठी भाजी भाकर, पिठलं भात करून भेटत वगैरे  आणि त्या रिलेटेड मस्त किस्से सांगत होता. एक किस्सा त्याने सांगितला कि एकदा काही पुण्याचे लोकं वर नॉनवेज बनवत होते, आम्ही म्हणलो त्यांना कि इथे देवाजवळ नका काही करू वाटल्यास लांब जाऊन करा. पण ते काही ऐकत नव्हते, दम दाटी कराया लागले. आम्ही केला मग फोन खाली गावात अन आले कि आमचे १५-२० जण लाठ्या घेऊन आणिमग चांगलाच हाणला त्यांना. (नो comments)

अजून असे बरेच किस्से सांगितले. असं बोलता बोलता बरच वरती येऊन पोहोचलो आणि आणि आता लांब पर्यंत बघू शकत होतो. दूर आणखी एक डोंगर दिसला तुळशीराम म्हणाला कि तो 'तारामती' आहे, महाराष्ट्रातील दुसऱ्या नम्बरच शिखर आणि तिथे काळ्या खडकात देवाचं मंदिर. इतक्या दिवसांपासून इच्छा होती कि गडावर जावं, ते मंदिर बघावं. खूप पुस्तकात, खूप ब्लॉग्स वर, गुगल वर खूप वाचलं होतं, खूप फोटो पाहिले होते. किती दिवसांची ती इच्छा आज पूर्ण होणार होती. म्हणून तिथे जाता जाता पाय जरा जोरात पडायला लागले होते.


क्रमशः


पुढचा भाग येथे वाचा 
http://parichit-javalacha.blogspot.in/2012/07/4.html




Monday, April 23, 2012

'मिशन हरिश्चंद्र गड - 2'



सुरुवात येथे वाचा 
भाग १ येथे वाचा

बराच वेळ झाल्या नंतर विजयला फोन लागला आणि त्याने ज्याची आपण आनंदी वातावरणात कल्पना करत नाही किव्वा असं आपल्या बरोबर होणारच नाही.... अशी घटना सांगितली ती म्हणजे "गाडी पंचर झाली आहे".(परफेक्ट प्लानिंग ना भो..!!!) बस...काय करावे ते कळेना. मग ते दोघे येई पर्यंत पुढचा रस्ता, आणि पंचरचं बघून ठेवलं. विजय लिफ्ट घेऊन आला आणि मला हरीला सपोर्ट करण्यातही जायला लावलं. मी थोडा पुढे गेलो न गेलो तेव्हड्यात हरी आला, पंचर झालेली गाडी चालवत. शोधून ठेवलेल्या पंचरच्या दुकानात नेली. तो दुकानवाला म्हणाला कि पूर्ण ट्यूब बदलावी लागेल. घ्या असं कसं? तिथे आम्हाला (म्हणजे मला ) समजलं कि जर तुम्हाला कळलं कि तुमची गाडी पंचर झाली आहे तर त्याचा वाल्व आत ढकलून द्यावा आणि मगच पुढे गाडी चालवत न्यावी. असं न केल्यास पूर्ण ट्यूब खराब होतो.आम्ही पंचर काढला (आमच्या परफेक्ट प्लानिंगची पण हवा हळू हळू निघत गेली) मग काय आता राजूर हे एव्हडच मोठ गाव होतं त्या एरियात पुढे काही नाष्टा पाणी मिळणार नाही असं नक्की होतं. मग गावात घुसलो. एका ठिकाणी गाडी थांबवणार तेव्हड्यात दुसऱ्या बाजूला विनोदला कोल्हापुरी मिसळ चा बोर्ड दिसला आणि तो " अरे तिकडे तिकडे तिकडे " असं ओरडला. तिथे गेलो मस्त मिसळ मारली. आमच्या अपेक्षे पेक्षा फारच छान होती मिसळ. मग गरम गरम चहा पिला आणि निघालो मग पुढे, पाचनई गावाच्या दिशेने. तिकडे जाताना लोकांनी आम्हाला पहिलेच सांगून ठेवलं होतं कि ५-६ फाटे लागतील, तिथे विचारूनच पुढे जा. (या वाक्याचं महत्व आम्हाला लवकरच कळलं). 

सुरवातीला रस्ता जरा मोठा होतापुढे तो बरयापैकी छोटा झाला. काही ठिकाणी अचानकपणे रस्ता व्ही शेप घ्यायचा तर कधी टी शेपम्हणजे कळतंच नव्हतं कि कुठे जायचं ते. योगायोगाने तिथे लोक भेटायचे म्हणून कळायचं कि कुठे कुठल्या दिशेला जायचं आहे ते. विनोद तर ह्या अनुमानावर पोहोचला होता कि प्रत्येक गावातल्या एका माणसाला तरी अश्या फाट्या न्वर गावाची माहिती देण्यासाठी उभ केलंच पाहिजे. त्यातल्यात्यात एका ठिकाणी एक झोकांड्या खात चाललेला दारुड्या भेटलाआजूबाजूला कुणी दुसरा व्यक्ती नव्हता म्हणून नायिलाजाने त्याला विचारावं लागलं कि पाचनई गाव/ गडाचा रस्ता कोणता. नवल म्हणजे त्याने क्षणाचाहि विलंब  करता एका दिशेला हात केला. आयला...विनोदला पडला प्रश्न कि ह्याने नक्की कुठला रस्ता दाखवलागडाचा कि दारूच्या दुकानाचा???? दुसरं ऑप्शन नसल्याने गेलो त्या रस्त्याने पुढे. थोडा वेळ वाटलं कि म्हाताऱ्याने दारूच्या नशेत आम्हाला 'मार्गीलावलं कि काय. पण नाही हो...बरोबर रस्ता सांगितला त्याने. असो.


मी पहिल्यांदाचअश्या 'छान' रस्त्यावर गाडी चालवत होतो. भयंकर वळणावळणाचा. खडी चढायीचा आणि त्याच   वेळी तीव्र उतार असलेला. कित्तेक चढायीवर पहिल्याच गियरवर गाडी चालवावीलागलीत्या शिवाय गाडी पुढे जायीच ना. दूसरा गियर टाकला रे टाकला...गाडी जीवच सोडून द्यायचीजसं जमेल मग तसं खेचत होतो तिला कारण मोठ्या द-या  खोरयातून चाललो होतो. जवळ पास एक तास  अश्या रस्त्यावरून गाडी चालवत होतो जिथे नजर 
ह्टी आणि दुर्घटना घटी अशी परिस्थिती यायला वेळ लागला नसता. तिथे रस्त्याच्या दोन्ही बाजूला नुसती मस्त करवंदाची झाडेच झाडे दिसत होती. अजून कच्चीच होती  महिन्यात पिकतील असं विजयहरी म्हणाले.  एव्हाना त्या रस्त्यावरून जातांना आम्हाला अंदाज येऊन चुकला होता कि जी खेडी, गाव, आम्ही क्रॉस करत चाललो होतो ते पण आता दिसे नसे झाले होते. आता कुठे तरी मधेच एखादी वाडी दिसत होती . जरा दूर दराज के इलाके मे पहुंच गये है अशी खात्री झाली. आजूबाजूला जिकडे नजर जायील तिकडे ह्याद्रीच दिसत होता. अगदी लायनीत लांब पर्यंत पसरलेला. छोटे. मोठे सगळ्या प्रकारचे. खरच सरळ सरळ त्यांच्या कडे पाहून आपल्याला अंदाज येत नाही कि कित्तेक गड किल्ले ह्याच्यात समाविष्ट आहेत. ज्यांनी त्यांना बनवले आणि नन्तर ज्यांनी ते शोधले त्या सगळ्यांना अतिशय मनापासून नमस्कार.

 अतिशय आत मध्ये जात होतो (शहरांपासून दूर). कधी कधी खड्ड्यांना चुकवत, तोल सांभाळत आणि एका पेक्षा एक निर्सर्गाचे दृश्य पाहतशेवटी पोहोचलो 'पाचनई' गावात. शहरात रस्त्याला खड्डे पडले तर आपण ओरडत असतो पण इथे खड्डया खड्डया मध्ये डांबर दिसत होतं तरी आम्हाला हायसं वाटत होतं कि बर झालं यार कसाही असो पण रस्ता आहे. असो.. 'पाचनई गाव' इथून गडावर जाणारा एकंच रस्ता आमचा ऑप्शन होता. कारण दुसरे रस्ते आमच्या सोयीचे नव्हते ते गडाच्या मागच्या बाजूने होते. मुंबईकर आणि पुणेकर जास्त करून ह्या रस्त्याचा उपयोग करतात. टोलार्खीन्डीचा रस्ता, जुन्नर दरवाजा, नळीची वाट हे काही मार्ग आहेत वर जाण्याचे. नळीची वाट- जे लोक इथून येतात त्यांना हजार सलाम कारण तिथन रॉक क्लायीम्बिंग करावी लागते आणि फारच अवघड असा आहे तो. हेच लोक खऱ्या सह्याद्रीचा अनुभव घेतात असा मला मनापासून वाटतं. त्यांच्या मानाने आम्ही फारच सोप्या रस्त्याने जाणार होतो.


तर मग 'पाचनई' गावात पोहोचायला आम्हाला जवळ पास १०.३० वाजले होते. ह्या वेळे पर्यंत वर पोहोचायचा माझा प्लानिंग होता पण काय करणार परफेक्ट प्लानिंग...असो. तिथे खाली असलेल्या हॉटेल मध्ये गाड्या लावल्या, थोडी फार माहिती घेतली आणि निघालो गडाच्या दिशेने. संध्याकाळी परतीचा प्रवास करायचाच होता म्हणून वर जरा आवरतं घ्यावं लागणार असा अंदाज आम्हाला येऊन चुकला. आता वेळ घालवण्यात अर्थ नव्हता म्हणून लागलो रस्त्याला. चढायीच्या सुरुवातीला थोडीफार माहिती असलेले हे बोर्ड दिसले. बोर्ड वाचून पुढे निघालो. 

उन भरपूर वाढलं होतं म्हणून सुरुवातीच्या पहिल्या २०-२५ मिनिटात चांगलीच वाट लागली आमची. रस्ता अवघड नव्हता पण चढायीचा होता म्हणून दमछाक झाली. बर झालं इतक्या उन्हात सुद्धा मधेच दाट अशी झाडी लागायची त्या वाटेवर, २ मिनिट त्या सावलीत बसलं तरी शांत वाटायचं. वाटेवर दुतर्फा बहुतेक करून करवंदाची झाडे होती.

विजय, हरीशने तोडली काही, एकदम हिरव्या रंगाची आणि कच्चीच होती ती पण यार टेस्ट अगदी करवंदा सारखीच. झाडावरून फळ तोडून खाण्याची मजा काही औरच. शहरात आता हि गोष्ट दुर्मिळच होत चालली आहे. इथे आम्हाला तो आनंद छोट्या प्रमाणात का होयीना लुटता आला. विजय आणि हरीने जरा जास्तच लुटला..असो. सुरुवातीला दाट अशी झाडी लागली म्हणजे ठराविक अंतरापेक्षा तुम्ही दूर पाहूच नाही शकणार इतकी दाट. पुढे काही ठिकाणी छोटी दगडी चढाई लागली, इतकी काही अवघड नव्हती ती. अशी मजा लुटत वरचा प्रवास चालू होता आमचा. खाली असतांना समोर असलेल्या डोंगरा मागचं तुम्हाला काहीच दिसत नाही पण जस जसं तुम्ही वर चढत जातात तस तसं तुमची नजर आणखी दूर पोहोचते. म्हणजे त्या डोंगरा पलीकडच जग तुम्हाला दिसायला लागत. मागून हळूच एक एक डोंगर डोकवायला लागतो. प्रथमदर्शी छोटी टेकडी म्हणून भास होतो पण मग आणखी वर चढल्यावर त्याची भव्यता दिसते. अगदी अप्रतिम असे दृश्य दिसायला लागतात . तिथे आम्हाला सरळ रेषेत उभा असलेला सह्याद्री दिसायला लागला आणि त्याच्या आजुबाजू असलेलं हिरवगार जंगल. वेळ कसा जात होता कळतच नव्हतं.


एका तासात बऱ्यापैकी वर चढून गेलो. आता आमच्या डाव्या बाजूला मोठ्या काळ्या खडकाचा डोंगर होता आणि उजव्या बाजूला खोल दरी. प्रचंड मोठा काळा दगड होता तो. त्या डोंगराची सावली दूर पर्यंत पसरली होती म्हणून त्यातून चालतांना छान वाटत होतं. पुढे एका मोठ्या वळणावर त्या डोंगराने आपलं विशाल रूप दाखवूनच दिलं. म्हणजे समोर तो अगदी ९० अंश्याच्या कोनात उभा होता. वर पर्यंत नजरच पोहोचेना हो. निसर्गाचं अतिशय भव्य असं रूप होतं ते. आपण याच्या समोर काय आहोत? कोण एक किडा मुंगी ? असा प्रश्न मनात आल्या शिवाय राहणारच नाही. विजय त्या कड्याकडे बघत होता. बहुतेक तो हाच विचार करत असावा आणि त्याच वेळी मी त्याचा फोटो टिपला.








क्रमशः
पुढचा भाग येथे वाचा 
http://parichit-javalacha.blogspot.in/2012/04/3.html 



Sunday, April 1, 2012

'मिशन हरिश्चंद्र गड - १'

सुरुवात येथे वाचा..
चला तुम्हाला सांगितल्या प्रमाणे पुढची पोस्ट (म्हणजे पुढच्या पोस्ट) हरिश्चंद्रगडाबद्दलच आहे. 
जाण्याच्या आदल्या दिवशी फार गोंधळ झालेत. कुणाचा कुणाशीही संपर्क झाला नाही कारण सगळे कोणत्या कोणत्या कारणाने फार बिझी होते. मग रात्री एकत्र आलो ११-११.३० ला. व्यवस्थित प्लानिंग करायचा होता पण काही वेळ नव्हता.  प्लानिंग नसलं कि गोंधळ होतात (कळेलच लवकर तुम्हाला).  थोडा वेळ बोलून, डिस्कस करून झालं प्लानिंग कि थोड्या वेळात म्हणजे सकाळी -.३० ला निघायचंम्हणजे ८ पर्यंत पाचनई गावी पोहोचू आणि गडावर ११ वाजे पर्यंत पोहोचून जावू. (पण रात्री १२ वाजता तयार झालेल्या प्लानिंगचे पण १२ वाजणार होते अस अजिबात वाटलं नव्हतं )               
कमलेश चा मोठा प्रॉब झाला होता म्हणून सकाळी तो काही येऊ शकत नव्हता पण त्याने सकाळी आम्हाला तिथे सोडून देण्याची आणि परत घ्यायला यायची तयारी दाखवली. तो एव्हड बोलला तेच पुरे झालं (पण नंतरच्या अनुभवा वरून तो आम्हाला फक्त सोडायला जरी आला असता तरी त्याची अगदी वाट लागली असती असं तर मी १००% टक्के सांगू शकतो. पुढे सांगतोच ) असो. मग पहाटे आम्ही चौघे निघणार हे नक्की झालं मी,विजय, विनोद आणि हरीश.    
हरीश स्वतः काही प्लानिंग करत नाही (त्याच्या मनात फक्त ट्रिप ला जाऊन एन्जोय करायचा एव्हडच असतं) तो फक्त म्हणतो मी कळपातली मेंढी आहे, तुम्ही जिकडे जाल मी तिकडे येयीन. पण मग सकाळी लवकर जाण्यावरून किव्वा काही प्लानिंग वरून आमच्याशी कायम  डोकं लावतो हा . यावर आपण बोललो कि काय रे तू तर  कळपातली मेंढी आहे ना..मग कश्या साठी डोकं लावतो? मग यावर तो जरा हसत म्हणतो कि... हो...पण..मी एक हुशार मेंढी आहे... असं तसं. हरीशच्या म्हणण्या प्रमाणे ट्रिप म्हणजे शांततेत , आरामात आवरणं, घाई करता आणि मग निघावं. माझं त्याच्याशी फार वाजत ह्या गोष्टीवरून. हरीला घरातनं वेळेवर काढणं एक  मोठं काम आहे आणि ह्या वेळी ते सहजच शक्य झालं म्हणजे पहाटे -.३० ला तो तयार पण होता. मग पहाटे .३० ला आम्ही निघालो, पाण्याच्या बाटल्या आणि काही टायिम पास खाण्यासाठी घेऊन बाकी काही नाही
      
एका गाडीचा प्रॉब होता म्हणून सर्वेशला आधीच सांगून ठेवलं होतं कि पहाटे तुझी गाडी घ्यायला येऊ. म्हणजे हरीशची  गाडी तिथे सोडून त्याची गाडी घेणार. त्याप्रमाणे त्याच्या घराकडे निघालो, बिल्डींग  जवळ पण पोहोचलो. पण यार विजय आणि मला दोघानाही ठावूक नव्हतं कि त्याचं घर कोणत्या मजल्यावर आहे आणि कोणतं आहे. कारण त्याने नवीन घर घेतलं आहे आणि मी ते काम चालू असतांना पाहायला आलो होतो. जुनी गोष्ट झाली होती ती आणि आता काही लक्षात नव्हतं. विजयला पण काही आयडिया नव्हती. विनोदला पण तिसऱ्या मजल्या वर आहे (कि नाही...?) एव्हडच माहित होतं सर्वेश फोन पण उचलत नव्हता कारण त्याने रात्रीच धमकी दिली होती कि पहाटे फोन नाही उचलणार.  बस मग काय तिसऱ्या मजल्यावर पोहोचलो पण काही कळेना. विजय दुसऱ्या मजल्या वर पण जाऊन आला पण तरीही काही फायदा झाला नाही. पहाटे .४५ ला  भलत्याच घराची बेल वाजवली तर जो कुणी बाहेर येयील तो त्या बेल प्रमाणेच आम्हाला वाजवेल एव्हड नक्की होतं म्हणून माझी हिम्मत नव्हती होत. काय करावे ह्याच विचारात विजयला एक चप्पल दिसली, तो म्हणाला कि यार सर्वेश अशीच चप्पल घालून येतो कधी कधी (आईशप्पथ ..!!!) चप्पल वरून घर ओळखण्याची हि माझी पहिलीच वेळ. त्याला म्हणालो तूच ठोक दरवाजा दुसऱ्याची चप्पल असेल तर तो हिनेच मारायचा आपल्याला. साहेबांनी हिम्मत केली दोनदा  बेल वाजवली पण काही फायदा झाला नाही. तिसऱ्या वेळी दरवाजा उघडला आणि  सर्वेशच्या वडिलांना पाहून भांड्यात पडलेला जीव परत छातीत आला. स्वभावाने यादव काका फार शांत आहेत (हि गोष्ट फार महत्वाची ठरली ). मग चावी  घेतली आम्ही आणि निघालो. बरोबर वाजता आमची  मुख्य प्रवासाला सुरुवात झाली.                             

सकाळच्या हवेत वेगळीच एनर्जी असते हो. म्हणजे मनात जे काही नकारात्मक विचार असतील (म्हणजे झालेल्या झोपेचे वगैरे वगैरे) ते लगेचच  दूर होतात आणि जी गोष्ट करायला चाललो आहे  त्या बद्दल आनंद वाटायला लागतो. सध्या उन्हाळा चांगलाच  जाणवायला लागला आहे म्हणून वाटलं होतं कि रस्त्यात थंडी अजिबात वाटणार नाही पण यार हा घोटीचा भाग फार थंड जाणवला. तिथे आजू बाजूला - धरणं  आहेत त्यामुळे तिथली हवा चांगलीच थंड होती.  जेथून आम्ही जात होतो तिथला कडक हिवाळा अजून संपलाच नाही असं वाटत होतं. असो

अश्या थंड, आल्हाददायक वातावरणात गाडी बुन्गवत, मस्त गप्पा मारत घोटीला पोहोचलो, डाव्या बाजूला वळलो. घोटीमध्ये थोडं आत घुसताच तुम्हाला जाणवेल कि तुम्ही आता पर्वत रांगांमध्ये घुसले आहात. दिवसातर ते पर्वत आपलं विशाल  रूप दाखवतातच  पण  काळ्या कुट्ट अंधारात सुद्धा ते अंधारापेक्षा काळे होऊन आपलं अस्तित्व दाखवून देतात म्हणजे "हा अंधार सुद्धा आम्हला झाकू शकत नाही" असंच त्यांच्याकडे पाहून वाटतंबराच वेळ थंड अश्या अंधारातून गाडी चालवून एका ठिकाणी थांबलो. नेहमी सूर्याला कुठल्या तरी अपार्टमेंटच्या  मागून उगवतांना बघतो आज पहिल्यांदाच "सह्याद्री" मधला सूर्योदय बघत होतो.       

   

राजूरला पोहोचलो. अगदी वळणावळणाचा रस्ता होता हो, पण बर झाला चांगल्या स्थितीत होता. मधे मधे फार छान असे मनोहारी दृश्य (मस्त शब्द आहे ना हा...!!! :) ) पाहायला भेटत होते ते जसे जमेल तसे टिपत गेलो. 



आम्ही पुढे होतो म्हणजे विनोद आणि मी. विजय आणि हरी मागे होते. आम्ही पोहोचलो राजूरला पण हे दोघे काही येयीनात आणि फोन पण उचले ना. वाटलं झाला काही तरी गोंधळ....


क्रमशः



पुढचा भाग येथे वाचा