Wednesday, January 26, 2011

" ओ आज मौsssसम...."

आज फार उशीर झाला होता ऑफिसला जायला, काय करणार हो झोपच आवरत नव्हती. उठलो मग झाली पळा पळ सुरु. वहिनीने नाश्ता करून ठेवला होता, तो खाण्यासाठी पण वेळ नव्हता. वहिनीला म्हणालो कि, एखाद्या टिफिन बॉक्स मध्ये टाकून द्या, ऑफिस मद्धे खायीन आरामशीर. असच असतं, साली झोप कधी कधी काहीच सुचू देत नाही. तिचा आस्वाद घेतांना तर मजा वाटते. पण ती गेल्या वर भलतंच टेन्शन येतं कि कशाला आली होती म्हणून. 

त्या दिवशी माझं असच झालं. घाई घायीत आवरलं सगळं आणि सुसाट निघालो. फक्त हायवे वरूनच प्रवास करायचा होता, मग काय... म्हणालो पळवा नुसती गाडी. माझी गाडी चांगली २२० सीसी ची आहे, नुसता कान पिळत होतो तिचा. तळेगावचं वातावरण कायम छान असतं, आणि त्यातल्या त्यात थंडीचे दिवस. पण आज काही वेळ नव्हता त्या वातावरणाचा आनंद घ्यायला. जर का मनात काही टेन्शन असलं तर सभोवतालच वातावरण कितीही लुभावणं असलं तरी मन लागत नाही. कुठे बघण्याचा वेळ पण नव्हता. लगेचच हायवेवर लागलो. हायवे वर गाडी चालवण्याचे कौशल्य पणाला लागले होते. इकून टिकून कशीपण गाडी टाकत होतो. गाड्यांच्या मधून..डावीकडून..उजवीकडून..जिथून थोडी जागा दिसली तिकडून काढत पुढे निघत होतो. जोरात गाडी चालवतांना काही क्षणातच खूप गोष्टी मनात चमकून जातात. म्हणजे गाडी टाकू कि नको टाकू...याचा स्पीड किती..त्याचा किती...गाडी निघेल कि नाही...थोडा चान्स दिसतोय टाका आता...त्याने इंडिकेटर दिलंय..हा वळतोय....आणि खूप काही.           

हिंजेवाडीत आलो, पहिले इथे थोडा रस्ता खराब होता, पण नुकतंच भरपूर खड्डे भरण्यात आले होते. मग काय गावातून पण पळवली जोरात. मेन रोड वर आलो. हिंजेवाडीच्या पेट्रोल पंपासमोर सकाळी सकाळी फार जास्त ट्राफिक असतं, आणि जेव्हा घाई असते तेव्हा तर नक्कीच ट्राफिक लागतं. मग नुसती तडफड होते हो, पिंजरयातल्या पाखरा सारखी, जिथे थोडी जागा दिसली तिथे मान टाकून पहायची. बाहेर निघता आलं तर चांगलंच आहे नाही तर दुसरी कडे जागा शोधायची. माझाही तसंच झालं थोडी रिकामी जागा दिसली तर लगेच तिथे गाडी टाकायचो. हेच चालू  होतं ५-६ मिनिटं. असाच जोरात चाललो होतो अचानक पुढे एक सुमो आली, उजवी कडून घेणार तेव्हढ्यात इकडे पण एक फोर व्हीलर आली. घ्या...नुसता अडकून पडलो. सुमोच्या डाव्या बाजून जाऊ म्हटलं तर इतकी जागाच नव्हती ठेवली त्याने. मग त्यांच्याच स्पीड ने हळू हळू चालत होतो आणि मनात नुसता जळत होतो, तडफडत होतो. वाटत होतं कि आताच यांच्या डोक्या वरून गाडी टाकावी...पण..असो.     

गाडी कधीची पाचव्या गियर वरून दुसऱ्या वर आली होती, काहीच करू नव्हतो शकत. याच स्पीडने एका गल्ली समोरून गेलो. असाच मनात ह्या मोठ्या गाडीवाल्यांना शिव्या देत होतो, नुसता संताप करत होतो आणि अचानक माझ्या कानावर काही शब्द ऐकू आले, "ओ आज मौSSSSSसम..बडा बेयीमान है..बडा बेयीमान हे....." च्यायला… मी डावीकडे बघितलं... एक सायकलवाला, कधी आला तो माहित नाही, मस्त त्याच्याच धुंदीत गात चालला होता. मस्त खांदे डावी उजवी कडे वळवत आणि सायकलचे पेंडेल मारत, जोर  जोरात गाणं म्हणत चालला होता. मी २-३ सेकंद त्याच्याच कडे बघत होतो. त्याचं गाणं ऐकून माझी तर हवाच निघून गेली. तो सकाळच्या गारव्याचा पूर्णपणे आनंद घेत होता. मनात विचार आला कि, मी इतका टेन्शन मध्ये आणि हा इतका आनंदात कसा काय चालला..? हा दिवसाचे जास्तीत जास्त २००-३०० रुपये कमवत असेल. आज काम नाही केलं तर रात्री जेवायला नाही भेटणार याला. तरीही हा इतका मजेत चालला आहे आणि मी... माझ्या वर तर असं कसलंच टेन्शन नाही, मग मी का इतकी घाई करतोय..?   

मनात हाच विचार घोळायला लागला आणि त्याच स्पीडने मी चाललो होतो. आता रस्ता थोडा रिकामा झाला होता, कारण माझ्या पुढच्या गाड्या चान्स मिळताच सुसाट निघून गेल्या होत्या. पण आता माझ्या कडून काही गाडीचा स्पीड वाढेना. मनात नुसतं तेच गान येत होतं, "ओ आज मौSSSसम, बडा बेयीमान हे, बडा बेयीमान हे..आज मौसम". मी जरा घड्याळा कडे बघितलं, नेहमी पेक्षा ६ मिनिट कमी लागले होते. काय मोठा तीर मारला मी ६ मिनिट वाचवून काय माहित..?

तिथून पुढे मी पण मनात तेच गाणं गुणगुणत कंपनी पर्यंत गेलो. असं मस्त वाटायला लागलं होतं कि काय सांगू. सगळं टेन्शन गायब. गाडी जोरात चालवताना जो माझा चेहरा अगदी सिरीयस होता त्याच्याच वर आता मस्त स्मायील पसरली होती. त्या एका गाण्याने फार मोठा करिष्मा केलं होता. ऑफिस मध्ये पोहोचलो. थोडं उशिराच आलो होतो पण सगळ्या गोष्टी तश्याच होत्या, कश्यात काहीच बदल नव्हता झालेला.      

खरच असच होतं खूप वेळा, कधी कधी आपण ज्या गोष्टींचं खूप टेन्शन घेतो त्यांच्या वर थोडा विचार केला तर असं वाटत कि, यार म्याणेज झालं असतं आरामशीर. उगाच टेन्शन घेतलं. 
म्हणजे माणसाने टेन्शन जर का घेतलं तर प्रत्तेक गोष्टीचं येऊ शकतं. पण टेन्शन घेतलं म्हणजे सगळं ठीक ठाक होतच असं पण नाहीये.  म्हणून काही टेन्शन नका घेऊ माझ्यासारखं. सगळ्या गोष्टींचं आनंद घ्या आणि म्हणा.. "ओ आज मौSSSसम, बडा बेयीमान हे, बडा बेयीमान हे..आज मौसम". J

Thursday, January 13, 2011

" संक्रांत आणि पानिपत "

ऑफिस मधून घरी येत होतो, तेव्हा रस्त्यातच भावाचा फोन आला, हे सांगण्यासाठी कि एका मराठी वाहिनी वर पानिपत बद्दल माहिती दाखवत आहेत. काय हा शब्द आहे हो, 'पानिपत' ज्याला माहित त्याला ऐकू आल्या आल्या त्याच्या डोक्यात एका क्षणात नक्कीच हजार विचार चमकून जातील.  घरी पोहोचताच तो चेनेल लावला. त्यात सगळं डिटेल मद्धे सांगण्याचा प्रयत्न केला हो त्यांनी. खर तर इतका मोठा ऐतिहासिक क्षण इतक्या कमी वेळात दाखवणं जरा अवघडच काम आहे. पण तरीही खूप छान पणे मांडलं त्यांनी. 

मी विश्वास पाटील यांचं "पानिपत" वाचलं आहे, आज हा कार्यक्रम पाहून परत त्या घनघोर युद्धाचा उजाळा झाला. "सदाशिवराव भाऊ" जे पानिपत मद्धे आपले सर सेनापती होते, सगळ्या युद्धाची जबाबदारी त्यांच्यावरच होती. इतकं मोठं ते चरित्र, अहो आता हरीयानातले लोक त्यांच्या नावाचे गाणे गातांना दाखवले. "चमकता रहेगा भाऊ बनके तारा", हे शब्द ऐकून कान अगदी तृप्त झाले. खरच ज्यांना पानिपत माहित आहे, त्यांना भाऊ बद्दल नक्कीच आदर असेल. किती बिकट परिस्थिती होती तेव्हा मराठ्यांची. ४-४ दिवस जेवण नव्हतं मिळत, इतके हाल झाले होते. इतक्या लाखो लोकांच्या काळजीने परेशान करून टाकलं होता त्या महान आत्म्याला. तो लढला, अगदी शेवट पर्यंत लढला. सदाशिवराव भाऊ, चिमाजी आप्पांचेच तर सुपुत्र होते, जे चिमाजी आप्पा वसई चा किल्ला जिंकता येत नव्हता म्हणून आपल्या साथीदारांना म्हणाले होते कि, माझं शीर कापून तोफेला लावा म्हणजे मी नाही तर माझं शीर तरी पोहोचेल किल्ल्यात.  इतके ते शूर पराक्रमी, भाऊ म्हणजे त्यांचंच तर रक्त, माघार कशी घेणार. इतक्या प्रतिकूल परस्थिती मद्धे लाखो लोकांचं नेतृत्व करण्याचा बाका प्रसंग कदाचितच कोणावर आला असेल.

आपल्या महाराष्ट्रात सदाशिवराव भाऊच इतकं नाव कोणी काढत नाही, म्हणजे त्यांच्या वर लिखाण झाल आहे थोड फार पण, इतर मराठी चरित्रांकडे बघता भाऊच्या वाटे थोडी उपेक्षाच आली आहे अस वाटतं. पण उत्तर भारतात त्यांच्या कर्तुत्वावर गाणे लिहिले गेले आहेत, त्यांच्या भाषेत पोवाडे लिहिले गेले आहेत. आजही तोंडी पाठ आहे त्यांच्या, भाऊने इतकी काय छाप पाडली होती, जी आज पर्यंत तिथले लोक नाही विसरलेत. आजच्या काळात तिथे जर कोणी मोठा पराक्रम दाखवायला लागला तर लोक म्हणतात कि, 'बडा सदाशिवराव भाऊ बनता है...'. हिंदी भाषेत आपल्या एका महान मराठी सेनापती बद्दल इतकी मोठी वाक्य, छान गाणी म्हणत असताना बघत खरच छाती चौडी झाली हो.    

त्या युद्धाच्या काळात मराठे जिथे जिथे गेले होते, त्या जागा दाखवल्या. ती एक एक जागा बघतांना अंगावर खरच काटे आलेत, कारण त्या प्रत्येक ठिकाणी शूर मराठयांच रक्त सांडलेलं होतं. दत्ताजी शिंदे, गोविंदपंत बुंदेले आणि कित्तेक वीर धारातीर्थी पडलेले. दत्ताजी बद्दल काय लिहिणार.....? पानिपतच्या युद्धाची सुरुवात खर तर यांच्याच मृत्यूने झाली. ते इतके शूर, निर्भयी होते कि, पूर्ण घायाळ होवून पडलेले असता आणि वरून क्रूर अफगाणी सैनिक छाती वर पाय ठेऊन उभा असताना  देखील म्हणाले होते कि, "बचेंगे तो और भी लडेंगे". खरच शब्द नाही त्यांचे वर्णन करण्यासाठी. 
                 
विश्वासराव, जे पुढे पेशवा होणार होते, अवघ्या १७ वर्षाच्या वयात तेथे विरगतीला प्राप्त झाले. समशेर बहाद्दर(बाजीराव-मस्तानी यांचे सुपुत्र) पण त्याच वयातले. जनकोजी शिंदे आणि असे कित्तेक हिरे, मोती महाराष्ट्राने कायमचे गमावले त्या दिवशी. परिस्थिती इतकी वायीट होती कि कोणतं शीर कोणत्या धडाच हे नंतर कोणालाच कळल नाही. पानिपत चा विचार येताच डोळ्यात पाणी आल्या वाचून राहत नाही. आपण ज्या दिवशी तिळगुळ वाटतो, त्याच दिवशी काही शतकांपुवी कित्तेक शूर मराठे रक्तात न्हायीले होते, हजारो लाखोंच्या संखेत. संक्रांत कोसळली, हा वाक्प्रचार तिथूनच अस्तित्वात आला. अहमद शाह अब्दाली जिंकला तर सही पण त्याची इतकी भयंकर नुकसान झाली, कि परत तो पानिपतच्या वाटेल नाही गेला. त्याची हिम्मतच झाली नाही. तो जिंकून पण पूर्णपणे हरला होता, आणि मराठे हरले होते पण अभिमान वाटावा अश्या रीतीने, कारण ते लढले होते हिंदुस्थानासाठी..हिंदूंसाठी. अब्दाली काय पण वायव्य सीमेवरून परत कोणाची हिम्मत नाही झाली भारतावर आक्रमण करायची. 

पानिपतच इतकं घनघोर युद्ध, जे दुपार पर्यंत आपण जिंकत होतो पण तेच संध्याकाळ होता होता अब्दाली जिंकला. पानिपत म्हणजे नुसतं एक युद्ध नव्हतं, तर ते एक उत्तम उदाहरण होतं मराठी नेतृत्वाच, निर्भयता, शूर वीरता आणि पराक्रमाचं. ते महायुद्ध एका दिवसात संपलं, पण त्याची छाप अजूनही कायम आहे, महाराष्ट्रावर, महाराष्ट्राच्या इतिहासावर आणि मराठी मनावर.           
               

Monday, January 10, 2011

" दोन बिहारी...."

मागे मी लुधियानाला गेलो होतो, मित्राच्या लग्नासाठी. येतांना मुंबई ऐयर पोर्ट वर उतरलो. सामान काही जास्त नव्हतं, म्हणून तसाच डायरेक्ट निघालो. पहिल्यांदाच मुंबई ऐयर पोर्ट बघितलं म्हणून थोडं वेगळं वाटत होतं.लवकर नाशिकला पोहोचणं गरजेचं होतं. मित्राची हळद होती 4 वाजता. वेळे वर नाही गेलो तरी तो पिवळा होणारच होता, पण नंतर मला मात्र लाल करून टाकलं असतं. म्हणून थोड्या घायीतच होतो.
एयर पोर्ट च्या बाहेर आल्यावर लगेच काही लोक गर्दी करतात, तुम्हाला गाडी बद्दल विचारण्यासाठी. मी त्यांच्याकडे दुर्लक्ष करत जरा पुढे गेलो. पण त्यातला एक मनुष्य काही पिछाच सोडायला तयार नव्हता. युपी बिहारचा वाटत होता. त्यात काही नवीन असं नव्हतं. 
“अरे साहबजी बोलीयेतो किधर जाणे का हे",
"नही यार"
"लोकल रेट से ले जायेंगे, बोलिये तो सही”. तो मागेच चालत होता.
आता दुसऱ्याला असं किती टाळणार, आणि असं पण नव्हतं कि मला गाडीची गरज नव्हती. मला दादर रेल्वे स्टेशन वर जायचं होतं. मनात म्हणालो कि 200-300 रुपये लागतील अंदाजाने. तो मागेच लागला होता म्हणून मी थामलो.
म्हणालो कि… “दादर जाना है, कितना लोगे…?”
लगेच तो घाई करू लागला, ‘हा जी सर आप बोलेंगे उधर जायेंगे, आयीये बैठीये, बैठीये’.
मी परत म्हणालो कि, “अरे कितना लोगे वो तो बोलो..?”
तो गाडीचा दरवाजा उघडत “अरे साहबजी आपसे थोडीही ज्यादा लेंगे, जितना सब लेते है, उतना हि लेंगे”
काय गोड बोलतात हि लोकं, एकदम खतरनाक मार्केटिंग कन्सलटन्ट  सारखी, तुम्हाला काय बोलू काही कळत नाही. मेन विषय बाजूलाच ठेवतात.
“फिर भी हजार-दो हजार तो नही न होगा”,
तो हसत “नही साहबजी, इतना थोडीही लेंगे”,
“तो बोलो न कितना लोगे, या मीटर से चल रहे हो?”
मिटरच नाव घेताच त्याच्या चेहऱ्याचे हाव भाव जरा बदलले,
“नही साहबजी, मीटर से नही होता यहा पर… ऐसा किजीये ढायीसो दे दिजीये आप, बस ज्यादा नही”
 मी पण मनात म्हणालो, चांगला माणूस दिसतो , मनात होते तितकेच तो बोलला, मग काही प्रोब्लेम नाही आहे. (खर तर ते भाव कारण जमतच नाही हो, खूप प्रयत्न करतो पण तोंड वळताच नाहि. तुम्ही पण हसत असाल, पण...असो)

बसलो मग ट्याक्षित आरामात. थोडसं चांगलं वाटत होतं, कि काही जास्त पैसे नाही गेलेत म्हणून. लगेच अगदी 2 मिनिटात हायवे लागला. त्याने टर्न घेतला आणि गाडी थांबवली. तो गाडीतून उतरायला लागला .उतरता उतरता म्हणाला कि, “साहाबाजी कुच सिगरेट वगैर चाहिये”. 
कोणी इतका जास्त भाव दिला तर थोडसं वेगळं वाटतच ना.. म्हणजे थोडं हवेत पोहोचल्यासारख.
मी थोडं हसत, “कुछ नही यार, तुम बस जल्दी चलो”.
“अभी आय साहबजी” असं म्हणत तो थोडा दूर गेला.
च्यायला किती छान बोलतात हे लोकं, प्रत्तेक वाक्याला मधाचं बोट लावतात...असो.इकडे दोन छोटे मुलं गाडीच्या काचे जवळ आले आणि “चलो नासिक,नासिक” ओरडायला लागले. इतकेसे छोटे दिसत होते ते, पण आवाज मात्र कोण्या भाई सारखा काढत होते ते. मी काही लक्ष नाही दिलं तिकडे.
तितक्यात हा भाऊ आला, आणि खिडकीत डोकं घालत म्हणाला, “साहबजी आप उस गाडीमे बैठीये तो”
“क्यू?..क्या हुवा?”
“कूच नही साहब थोडा गाडीका प्रोब्लेम हे”
जीवावर आल्यासारखं मी उतरलो आणि त्याने सांगितलेल्या गाडीत जावून बसलो. परत तो त्या दुसऱ्या ड्रायव्हर च्या खिडकीत मान घालत जोरात बोलला कि, “साहब से सिर्फ ढायीसो हि लेना हे भला क्या” आणि मग माझ्या कडे बघत म्हणाला कि, “चलिये साहब हो गया काम”.
मग हि दुसरी गाडी निघाली दादर कडे. वाटलं कि बर झाला त्याने गाडीत नाही बसवून ठेवलं, रिपेयर करतांना. भला माणूस वाटला तो. 2-4 मिनिटांनी मी ह्या नवीन ड्रायव्हरला (हा पण बिहारीच वाटत होता.. असो)  विचारलं कि, “भैय्या क्या हुवा उसके गाडी को”
“कूच भी तो नाही साहब” 
काय..? च्यायला असं कसं, मला तर काहीच कळलं नाही.    
“तो ऐसे हि गाडी क्यू बदली”
“साहब एक बात बोलू, आपको गुस्सा तो नाही आयेगा?”
“नही यार, बोलो”
“आपको उल्लू बनाया उसने”
उल्लू...मला...हे ऐकून तर मी चकितच झालो. मला काही कळायलाच तयार नाही कि हा असं का बोलला म्हणून.
“उल्लू,… कैसे यार, उसने जितना बोला उतना हि तो तुम्हे देना है, तो?”
यावर तो थोडा हसला, आणि पुढे बोलू लागला. त्याचा आत्मविश्वास थोडा वाढल्या सारखा वाटत होता, कारण दुसऱ्याने काय चुकी केली आहे हे सांगण्यापेक्षा दुसर सोप काम काय असणार..असो.
“सुनिये साहब, एयर पोर्ट से हायवे तक आने के लिये कितना टाईम लगा आपको, जरा बतायीये”
“सिर्फ 2 मिनिट”
“हा... तो उस दो मिनिट के उसने आपसे 100 रुपये लिये, आपको पता है?”
मला तर काहीच कळेना, मी त्याच्या कडे बघतच राहिलो. वाटलं तो इतका भला माणूस वाटला, त्याच्या बद्दल असं कसं बोलतो आहे हा.  
“साहब, देखिये एयर पोर्ट से दादर स्टेशन तक अगर आप मीटर से गये तो आपको 80 से 100 रुपये लगते हे, उसने आप को बोला कि 250, बराबर”
“हा यार”
“अब हायवे पार आते हि उसने हमको रोका, और हुमसे 100 रुपये मांगे, बोला कि ढायीसो  कि सवारी है दादर तक लेके जाव”
मी अजूनही त्याच्याच कडे बघत होतो.
“अब उसको सौ रुपये देनेके बाद भी हमे देडसो मिलने वाले हे, जो हमारे लिये फायदा हि हे न, क्यू कि मीटर से तो ज्यादासे ज्यादा सौ हि होता हे”
त्याची आणखी काही बोलायची गरज नव्हती, मला कळून चुकलं होतं काय ते.
“मुझे पता नही था यार, ऐसा भी करते हे लोग”
“अरे साहब, ये दलाल लोग होते हि हे हरामखोर जातके, दिन भर ऐसा हि काम करते हे ये. अगर आप बोलेंगे कि मीटर से चलो तो चेहरा उतर जाता है सालो का”
च्यामायला अगदी बरोबर बोलत होता तो..धन्य..! आणि पहिल्यांदा कोण्या एका बिहारीला दुसऱ्या बिहारीला शिव्या देतांना ऐकलं मी.
“उनको काम करणे कि तो इच्छा होती नही, फोकट का चाहिये होता हे सब, दिन भर ऐसे हि काम करते हे साले. उधरसे किसी को फसानेका ज्यादा पैसे मे, मिठी मिठी बाते करके, यहा आकार दुसरी गाडीमे बिठानेका...जो मीटर से जाते हे... और कमिशन लेके वापस”
मी ऐकतच होतो, आणि आता कुठे मला “अरे साहबजी आपसे थोडीही ज्यादा लेंगे” “चलिये साहब हो गया काम” ह्या वाक्यांचा अर्थ समजला.
“तो तुम क्यू नही रहते वहा पर”
“अरे साहब ये लोग हमे रुकने कहा देते हे वहा पर, उनका धंदा जो चौपट हो जायेगा, सब दलाल भरे हे उधर,”  आणि आणखी २-४ शिव्या हासडल्या.  मग तो जरा आणखी जोश मद्धे आला आणि बोलू लागला,
“हमे किसीका फोकट का पैसा नाही चाहिये साहब, दिन रात मेहनत करके जितना मिलता है, उतना काफी हे हमे. सारा मुंबई घुमते हे हम....” 
असं तसं खूप काही बोलला. असच एकाने 200 ऐवजी 800 घेतल्याचा किस्सा सांगितला. मला जस बोलला ना तो, कि तुम्हाला वेड्यात काढलं, तसच त्या जोडप्यातील यजमानाला पण म्हणाला. त्याच्या बायकोने फार झापला म्हणे त्याला. असे २-४ किस्से सांगून दिले त्याने एका दमात..मजा आली.  दादर कधी आलं कळलंच नाही.
उतरता उतरता तो मला म्हणाला कि, “साहब अग्ली बार थोडी दूर से गाडी पकडीयेगा, बहुत फायदा होगा आपका”

अगदी बरोबर बोलत होता तो, खर तर मी या गोष्टींकडे जास्त लक्ष देत नव्हतो. पण त्या दिवसा पासून थोडा विचार करायला लागलो. केव्हडा फरक होता त्या दोघान्मद्धे. त्या पहिल्या बिहारिने गोड बोलून बोलून वेड्यात काढलं, आणि हा दुसरा जरा अवघड शब्दात चांगल्या गोष्टी सांगून गेला. मला वाटायचं कि बिहारी म्हणजे सगळे एक सारखे असतील. पण त्या दिवशी कळलं कि ते पण दोन वेगवेगळ्या टायीपचे असू शकतात.

Saturday, January 1, 2011

" नववर्षाभिनंदन...2011"

नवीन वर्षाच्या सगळ्यांना हार्दिक सुभेच्छा. खूप काम करा, खूप पैसे कमवा, खूप मजा करा. धुंद होवून आनंदाचा आनंद घ्या आणि इतरांना देखील तो वाटा. सर्वात महत्वाचं म्हणजे तब्बेतीची काळजी घ्या. तब्बेत चांगली राहिली तर वरील सगळ्या गोष्टिंचा तुम्ही मनसोक्त आनंद घेऊ शकाल.

पुन्हा एकदा तुम्हा सर्वांना नवीन वर्षाच्या हार्दिक सुभेच्छा...


Happy New Year...